Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

"Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις" : ένας "Ύμνος" - Παράταξη

1981, Στρασβούργο Γαλλίας...
Στην παρέα μας είχαμε τον Τζαζ (του το κολλήσαμε επειδή για όλα έλεγε "είναι τζαζ", αντί για "είναι οκ"), τον Νίκο απ' το Βόλο, μεταπτυχιακό φοιτητή της Φυσικής και σημερινό Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ο Τζαζ λοιπόν ήταν ο καλλιτέχνης της παρέας, μιας και ήξερε κιθάρα και συχνά πυκνά διοργανώναμε κάτι μικροτσιμπούσια μετά κιθάρας, να ξεχνάμε τον πόνο της ξενιτειάς. Ο "Ύμνος" της παρέας ήταν το "μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις", που απαραίτητα μ' αυτόν θα έκλεινε η κάθε μάζωξή μας.
Στις εκλογές του 1981 στο σύλλογο ελλήνων φοιτητών, εκλογές για το ονόρε, μιας και οι δραστηριότητες του συλλόγου ήταν ανύπαρκτες, από αντίδραση και για να διακωμωδήσουμε αυτή την ανυπαρξία, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, δηλώσαμε συμμετοχή ως παράταξη. Δεν μας ενδιέφεραν οι κομματικές παρατάξεις, οπότε η ταμπέλα μας ποια άλλη θα ήταν, αν όχι ο "ύμνος" μας ! 

Βαγγέλης Κάσσος - Νίκος Στεφάνου - Θωμάς Κάσσος

Μερικές μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών, διαπιστώσαμε ότι μας είχαν πάρει ήδη στο μεζέ, οπότε καθήσαμε και καταρτίσαμε πρόγραμμα σοβαρό και στη συνέλευση το παρουσιάσαμε, εκπλήσσοντας το ακροατήριο που ήταν έτοιμο να μας πάρουν στη γιούχα. Όταν άνοιξαν οι κάλπες, άκουγες "ΠΣΚ (Πανσπουδαστική)" ... "Μια Ζωή Σε Θυμάμαι Να Φεύγεις" ... ξανά "ΠΣΚ" ... ξανά "ΜΖΣΘΝΦ" και πάει λέγοντας... πού και πού έβγαινε και καμιά ψήφος της ΠΑΣΚ...
Τελικά αποτελέσματα : χάσαμε για ΜΙΑ ψήφο την πλειοψηφία -κι ως εκ τούτου και την Προεδρία- από την ΠΣΚ !!! Θρίαμβος !
Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις ...κι εγώ να καρτερώ


~Θωμάς Απ. Κάσσος~

2 σχόλια:

  1. Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις
    κι εγώ να καρτερώ,
    με ψυχή, με την ψυχή μου στο στόμα
    και κόμπο στο λαιμό.

    Αχ, και να μπορούσα
    να ’βρισκα τον τρόπο να μη σ’ αγαπώ,
    αχ, και να μπορούσα
    όταν θα γυρίσεις να μη σε δεχτώ.

    Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις
    κι εγώ να καρτερώ.

    Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις
    κι εγώ να καρτερώ,
    με φωτιά, με μια φωτιά που δε σβήνει
    όσο αν προσπαθώ.

    Αχ, και να μπορούσα
    να ’βρισκα τον τρόπο να μη σ’ αγαπώ,
    αχ, και να μπορούσα
    όταν θα γυρίσεις να μη σε δεχτώ.

    Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις
    κι εγώ να καρτερώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παλαιότερες Αναρτήσεις