Εμπεδοκλής

ζω τη ζωή μου σα να τη θυμάμαι

σα να είμαι ο καπνός της

μονάχα ο νους μου καίει

και στάχτη αφήνει γύρω του

τα πράγματα

ντροπή ο θάνατος

η πιο μεγάλη τρέλα

κύμα τυφλό χτυπάει

στην όχθη της ζωής

μετά που πάει;

για κάθε θάνατο

για κάθε θάνατό σας

ντρέπομαι

και θέλω γι’ αυτό

όλο το σώμα μου να κλάψει

θέλω το σώμα μου εδώ

για πάντα να θρηνεί

γι’ αυτό σε σένα Αίτνα καταφεύγω

δείξε το θρήνο μου

κάνε το σώμα μου κρατήρα γοερό

για ό,τι υπάρξει

μόνον εσύ ω λάβα νιώθεις

τον πόνο της διαύγειας που λείπει

γι’ αυτό ξεσπάς και βγαίνεις

μοναδικό συμπέρασμα

από τη μαύρη ασάφεια της γης

τρέμεις ω λάβα

τρέμεις σαν ψυχή

με σένα μόνο το πνεύμα μου ταιριάζει

είναι ο φόβος μου κορμί και θάμνος

ζαρκάδι και έξαλος ιχθύς

κι ακόμη κάθομαι και όλ’ αυτά

τα λέω της ύπαρξης εκλάμψεις;

τα λέω φως;

ούτε για διάδημα δεν κάνει

στο κουρασμένο μου κεφάλι 

~Βαγγέλης Απ. Κάσσος~