Αντίο Βαγγελίτσα...

Περνώντας σήμερα μπροστά απ' το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, τη θυμήθηκα... τα απογεύματα που πήγαινα να τη δω, περνούσα απαραίτητα απ' το ζαχαροπλαστείο και της αγόραζα πάντα ένα κωκ... όταν έφτανα, τη σήκωνα, την έβαζα στο καροτσάκι της και την έβγαζα στον κατάφυτο περίβολο του "Κέντρου"... το "στέκι μας" ήταν η ανατολική, σκιερή εκείνη την ώρα πλευρά από 'να εκκλησάκι... εκείνη στο καροτσάκι της, εγώ στο περβάζι... της έκοβα μικρά μικρά κομματάκια απ' το κωκ και την τάιζα στο στόμα... πάντα σχεδόν, μου έλεγε ότι πέρασε το πρωί και την επισκέφτηκε κι ο πατέρας μου... ανεβαίνοντας ίσως αντίστροφα τα νερά του Αχέροντα, που προ 15ετίας, τότε, είχε διαβεί... 

Άλλες πάλι φορές την είχε επισκεφτεί ο αδελφός της ο Θανάσης, που προ 5ετίας είχε διαβεί και κείνος τον κάτω κόσμο... και, πάντα σχεδόν, μου έκανε παράπονα ότι δεν της φερόταν καλά το προσωπικό. Μια φορά, την πέτυχα την ώρα που την ταίζανε... το βλέμμα της καρφώθηκε πάνω μου και, όπως εγώ πλησίαζα, στην ερώτηση του νεαρού που την τάιζε "ποιος είναι αυτός", απάντησε "ο άντρας μου..." μην ξεκολλώντας τα μάτια της από μένα... όταν έφτασα κοντά της, της είπα τρυφερά "γεια σου, Βαγγελίτσα", όπως την αποκαλούσε ο πατέρας μου... κι εκείνη ψιθύρισε "ο Θωμάς είσαι..."
Ένα δάκρυ σκάλωσε στα μάτια μου τότε, αλλά και τώρα...
...αντίο, Βαγγελίτσα...   

~Θωμάς Απ. Κάσσος~