Του φεγγαριού η κόρη

Από κοριτσόπουλο ανέμελο όταν ήσουνα

Στιγμές ατέλειωτες, παθιασμένα ατένιζες τα ολόγιομα φεγγάρια

Να σου φωτίσουν, ζήταγες, του έρωτα τ’ αληθινά μονοπάτια

Δεν σε προδώσαν τα φεγγάρια, δεν σου φωτίσαν λάθος μονοπάτια 

Απλώς δεν σου μιλήσαν για τα μυτερά τ’ αγκάθια

Που σαν παιδούλα άπειρη ν’ αποφύγεις αγνοούσες

Πληγώθηκες. πόνεσες, ματώσαν οι αισθήσεις σου

Πείσθηκες πως έτσι ματωμένοι θα πρέπει να ’ναι οι έρωτες 

Φοβήθηκες, σφράγισες ολούθε της ψυχής τα παραθυρόφυλλα

Χαραμάδα δικιά σου ανοιχτή μην ξαναβρεί ο μικρός τοξότης 

 

~Θωμάς Απ. Κάσσος~ (2016)