Ο πατέρας-μου ήταν ριψοκίνδυνος άνθρωπος
Αγαπούσε τους αριθμούς
Αγαπούσε τη γη
Του άρεσε να ξαπλώνει κατάχαμα
Και να μετρά τους σφυγμούς της
Ώρες ατέλειωτες χανόταν στη σιωπή
Τον έπαιρνε η νηνεμία του κάμπου
Και τον έκανε στάχυ απόπληκτο
Ένα δαυλό
Τον έπαιρνε η θύελλα των αριθμών
Και τον έκανε σβωλαράκι γης
Ένα μηδέν
Επέστρεφε στρυφνός
Απόκοσμος
Σαν εξόριστος άγιος
Αγαπούσε τους αριθμούς
Αγαπούσε τη γη
Του άρεσε να ξαπλώνει κατάχαμα
Και να μετρά τους σφυγμούς της
Ώρες ατέλειωτες χανόταν στη σιωπή
Τον έπαιρνε η νηνεμία του κάμπου
Και τον έκανε στάχυ απόπληκτο
Ένα δαυλό
Τον έπαιρνε η θύελλα των αριθμών
Και τον έκανε σβωλαράκι γης
Ένα μηδέν
Επέστρεφε στρυφνός
Απόκοσμος
Σαν εξόριστος άγιος
~Βαγγέλης Απ. Κάσσος~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου